Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!

Dijsselbloem zat in Het Paard van Troje

Wat kun je verwachten van een voordracht van Jeroen Dijsselbloem in ‘Het Paard van Troje’ over de toekomst van Europa? Ondanks dat het onderwerp, gezien de ontwikkelingen van het afgelopen jaar, redelijk beladen is en het kan leiden tot felle discussie, was de verwachting niet al te hoog gespannen. We zijn wel gegaan want dit was een uitgelezen kans om ‘onze’ Jeroen wat te vragen. Er zijn hem nogal wat vragen te stellen want 2015 was het jaar van de Griekse tragedie die in een spannende soap veranderde en hebben we de EU samen met de Euro daarna alleen maar zichzelf zien verzwakken.
Dijsselbloem stak serieus van wal door kritiek te uiten op de EU maar uitsluitend achterom kijkend. Hij gaf aan een ‘gelover’ te zijn. Het Europese project dat onder die zuivere voorwendselen van vrede na de Tweede Wereldoorlog uit de grond was gestampt, had fouten gemaakt. Dat wel, in de toekomst moet het anders. In de toekomst zal de EU nog steeds voortschrijdend groeien maar met voorzichtigere stapjes en met minder risico. De expansiedrift van de EU is in het verleden te groot geweest, dat leidt tot een extrapolatie van financieel culturele verschillen en dat had de EU zeker in de uitbreiding van de Eurozone niet mogen missen.

Dat was het excuus voor de door de EU gepleegde misdaden tegen de Griekse bevolking. De Grieken pasten te slecht in de economische structuur van de EU en daarom is het mis gegaan. Dat is de, voor de burger, eenvoudig te begrijpen nette uitleg van iets dat we later ‘de Griekse corruptie’ zijn gaan noemen.
“De Grieken betaalden hun belastingen niet en daarom was Griekenland in grote problemen gekomen”. Dat is wat we uiteindelijk zijn gaan geloven, zonder nog te hoeven kijken hoe de Grieken eerst door de banken zijn misbruikt en vervolgens door de EU keihard zijn verkracht. Griekenland is misbruikt door beide partijen, die als twee handen op één buik, via Griekenland hun handen in onze portemonnees hebben gevonden. Maar, dat hebben we van Jeroen gisteren natuurlijk niet gehoord.

 Dijsselbloem wees nog naar de toetreding van Bulgarije om niet meteen die onaangename focus op de Grieken te leggen. De toetreding van de Bulgaren is volgens hem een typisch voorbeeld van hoe de EU haar inlijvingsprogramma met te grote stappen neemt. Als gevolg is daar de toetreding van Bulgarije en andere landen. Landen die geen enkele aansluiting vinden in sociaal-maatschappelijke zin bij de overige EU landen en economisch amper gewicht in de schaal leggen. “Men had gehoopt op een snellere ontwikkeling van deze landen maar, dan nog was het te vroeg”, gaf Jeroen toe.
Hij had geen enkel probleem met het toegeven dat er in het verleden fouten zijn gemaakt. De EU wilde te snel en teveel en daar is onze eigen Eurogroep voorzitter beslist geen voorstander van. Bijna tevreden keek hij achterom naar zijn ‘falende’ voorgangers en straalde een bijna arrogant vertrouwen uit richting de zaal. Alsof het een verkiezingscampagne betrof, leek de onderliggende boodschap te zijn: “Met Jeroen Dijsselbloem wordt alles alleen maar beter”. Uit de zaal kwam een instemmend gekreun, dat bij menig kritisch luisteraar acute ergernis opwekte.

Europa heeft sinds de crisis hele degelijke stappen genomen. Zo vond Jeroen het fout dat aandeelhouders van banken het risico hebben afgewend op de burger. “Als je investeert neem je een risico dat je dan ook moet dragen”, aldus Jeroen. Dit is als oplossing van de bankencrisis niet bedacht. De burger heeft daarvoor de rekening betaald en daarbij heeft Jeroen de te vroege beursgang van ABN AMRO tactisch weten te ontwijken.
In het geval van deze bank lijkt de burger nog steeds zijn geld met koffers tegelijk te verliezen. De bank moet nu per se weer teruggegeven worden aandeelhouders die wonder boven wonder nu nog maar de helft terugbetalen voor dit debacle uit het verleden. Schijnbaar heeft de volksvertegenwoordiging de bijsluiter van dit product slecht gelezen. “Winst uit het verleden biedt geen garantie voor de toekomst”. Die zin hadden ze in z’n geheel mogen omdraaien, “Verlies in het heden biedt gegarandeerd nog meer verlies in de toekomst.” We wisten allemaal dat we er bekaaid vanaf zouden komen. Zeker toen ‘dokter Euro’ Gerrit Zalm aan het roer ging staan van de ABN AMRO. Na de nationalisatie moest dit schip weer zo snel mogelijk de haven verlaten, terwijl Wouter Bos ons nog met een glimlach durfde te vertellen dat de winsten van ABN AMRO goed zouden zijn voor de staatskas.

Over Gerrit en Wouter heeft Dijsselbloem het dan ook niet gehad. Die behoren beiden tot een geschiedenis van moeilijke tijden waarin wat slordigheidsfoutjes zijn opgetreden. Dat Woutertje niet wist hoe snel hij de politieke arena moest verlaten na de graai in de zakken van de burgerij, is voor hem niets meer dan een smetje op het blazoen van zijn noodlijdende partij. Het lijsttrekkerschap van de PvdA heeft hij afgeslagen met het argument dat hij de valse beloften in verkiezingsdebatten op tv al niet kan volgen zonder enigszins onpasselijk te worden. Nee, Jeroen is te saai en te degelijk voor dergelijke zieltjeswinnerij. Het publiek slaakte bijna een zucht van totale adoratie en moest zich inhouden niet te klappen. Wat hebben we het toch getroffen met een minister van Financiën zoals hij. Op die vibe heeft hij nog even verteld wat voor een enorme zekerheid de bankenunie geeft aan de instabiele Eurozone. Hij vertelde dat de bankenunie een soort verzekering was voor onze spaarcentjes en wees naar het publiek, dat vriendelijk lachte om een gênant grapje als je de context van de geschiedenis hierin betrekt.

“Vertrouwen”, dat was het woord van de avond. “Heb vertrouwen in mij, heb vertrouwen in Europa en laten we op onze knieën tot een hogere macht bidden dat we gezegend worden door nog een termijn met Jeroen als minister van Financiën. Het totale verhaal dat is afgestoken, eerst de speech van onze minister en vervolgens het strak georkestreerde vragenvuurtje, zat vol met de mantra van vertrouwen.
Het was een knap staaltje volksmennerij dat zelfs op ondergetekende zijn uitwerking had. Al dat inprenten van vertrouwen en onterechte positiviteit maakt dat je aan het eind van zo’n anderhalf uur nog bijna gaat geloven wat er is gezegd. De selectie van onderwerpen en argumenten was met zorg gekozen, onze minister van Financiën heeft bij ons naar binnen gelispeld dat het met die toekomst best wel snor zit.
De toetreding van Turkije, daar was nog geen sprake van. Die drie miljard die we de Turken gegeven hebben is een goeie zaak en dat Schengen niet meer geldt voor Turkse paspoorten is niet benoemd. Met woorden als “samenwerken” werd rijkelijk gestrooid. Zo moeten we ook kijken naar het associatieverdrag met Oekraïne. De Tweede Kamer heeft aangegeven naar de uitslag van het referendum te willen luisteren en dat viel bij Jeroen nog steeds moeilijk, ondanks dat hij van te voren wist dat die opmerking kwam.

Dit verslag heeft de kleur gekregen van de ingehouden woede die dit evenement als toonbeeld van deze democratie laat zien. Vragen vanuit het publiek konden gesteld worden via Twitter maar, de Twitterfeeds nalezende is er geen enkele vraag doorgekomen bij de interviewers. Het geheel was een aardig door spindoctors voorbereide voordracht waarin zowel de vragen als de antwoorden al waren gegeven voordat de zaal openging. Daar pasten geen vragen van het publiek in, op de vraag van Rudy na. Rudy wilde met onze minister op de foto en werd aan het einde uitgenodigd het podium te betreden. Daar heeft onze wat saaie en degelijke minister van Financiën een glimlach van 10 seconden weten vast te houden, voor die honderdste seconde waarin de fotonen de kans kregen om de digitale achterwand van de spiegelreflex camera van een professionele fotograaf te raken. Daarop volgend kwam er nog een vrouw van tegen de 60 het podium op gegaloppeerd waarvoor zelfs ‘robot Dijsselbloem’ iets van een charmeoffensief liet terugtrok. Alles heeft schijnbaar zijn grenzen en die van onze Jeroen waren op dat moment duidelijker dan die van het immer expanderende apparaat dat hij met zoveel overgave heeft verkocht aan een welwillend publiek.

Onze motivatie om onze volksvertegenwoordiger te gaan bekijken op zijn eigen borstkloppersfeestje was eenvoudig. Wij wilden Jeroen Dijsselbloem wat vragen stellen. Wij waren er niet specifiek om van dit praatje verslag te doen maar helaas valt er verder niets over deze avond te vertellen. We zijn namelijk tegengehouden door de persvoorlichter van onze minister van Financiën voordat wij achter hetzelfde gordijn wilde duiken als waarachter hij verdween.
“De minister beantwoord geen vragen aan de pers” zie de woordvoerder die met een wat schreeuwerige lichaamstaal ons probeerde te intimideren. Hij keek streng, bars en onvermurwbaar terwijl onze eigen Jeroen zojuist nog zo ontspannen met het publiek op de foto wilde. Het geheel leverde een prachtige persiflage op van deze democratie. Wat lolbroekerij is prima maar alsjeblieft geen serieuze vragen.
Omdat wij ons niet direct laten afpoeieren door een jongetje dat van jongs af aan al bij de politie wilde maar communicatiewetenschappen van zijn ouders moest gaan studeren, zijn wij direct naar buiten gegaan om te moeten constateren dat onze saaie minister van Financiën al een degelijke aftocht had geblazen. Zijn optreden heeft de schijn van interactie gehad maar het was een volledig geregisseerd optreden. Er heeft een strikt eenzijdige voordracht plaatsgevonden waarin ons met vrijblijvende woorden eigenlijk maar één mantra is opgelegd: “Hoe gaat goed met Nederland, het gaat goed met de EU, we hebben zorgen maar in de toekomst gaat de zon weer volop schijnen.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Aanbevolen door de Loyalist
Toen de mens zich nog niet liet regeren door centrale overheden, was er geen geld. We waren vrij en, die vrijheid had een prijs. We moesten letterlijk werken voor de…