Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!

De Wetteloosheid van het rechtssysteem

In sommige gevallen is ons rechtssysteem volledig onnodig om te weten dat iemand ergens aan schuldig is. We weten het maar, in deze maatschappij toetsen we iemands schuld niet aan individuele bevindingen voor onze eigen veiligheid. We zouden anders zonder bewijslast door Jan en alleman beschuldig kunnen worden van misdaden die we niet begaan hebben en, gelukkig doen we dat dus alleen met de tussenkomst van een rechter. Dat lijkt een goed systeem, totdat dit systeem niet meer onafhankelijk blijkt in de rechtspraak die zij propageert te doen.
De wetgeving is niets waard als niet voor iedereen diezelfde wet op een zelfde manier geldig is. De wet zou ons geborgenheid moeten geven, zodat wij ons niet hoeven te bewapenen tegen individuen die ons geweld willen aandoen. Nee, dat noemen we tegenwoordig eigen rechter spelen en, dat betekent dat je zelfs een inbreker in je eigen woning niet van de trap mag slaan. Als je indringers op eigen terrein te grazen neemt en het loopt fataal voor hen af, dan wordt je waarschijnlijk veroordeeld voor doodslag of moord. Dat inbrekers niet alleen mensen van hun bezittingen ontdoen maar, ook bejaarden verkrachten en mensen tot pulp slaan om aan hun bankgegevens te komen, is iets dat we ondanks de wet niet kunnen voorkomen. Het is vervolgens de taak van de politie om dit soort lieden op te sporen en voor de rechter te brengen. Genezen is in het oog van de wet beter dan voorkomen.

De wet maakt ons machteloos, de wet schrijft ons voor alles te ondergaan en daarna ons recht te halen als een verongelijkt kind aan de hand van de juf op het schoolplein. We worden zelfs geheel machteloos tegenover de overheid. De overheid heeft namelijk lak aan de wet. De overheid kan zelfs in de rechtszaal in het ongelijk worden gesteld en, dan blijkt die overheid met het grootste gemak gerechtelijke uitspraken naast zich neer te leggen. De overheid wordt zelden verantwoordelijk gehouden voor de schade die die overheid veroorzaakt en, als dat wel gebeurt, dan blijkt die overheid maar al te vaak boven haar eigen wet te staan.
Je kunt binnen dit rechtssysteem als burger niet winnen van de ‘Bully’ op het schoolplein. De overheid heeft een onuitputtelijke bron die ze aanwendt om die van jou te laten opdrogen. Je kunt niet procederen tegen de staat tenzij je heel rijk bent. Zelfs als je het geld hebt om een decennia lange strijd met die overheid aan te gaan, dan blijken rechters maar al te vaak ambtenaren. De staat zou niet meer macht mogen hebben dan de burger en, dat moet zo lijken maar, het blijkt nergens uit.

De rechtsstaat is niet eerlijk en objectief als je je tegenover de staat bevindt. Dan is de rechtbank van de staat, de rechter een ambtenaar en de politie de gewelddadige handlanger van de regelgever. Er is niets eerlijks aan en het enige wat je kunt doen is die staat blijven voeden met geld dat onder de dreiging van geweld je wordt afgenomen. Betaal je geen belasting, dan raak je je bezittingen kwijt en, als de staat dat niet genoeg genoeg vindt, dan kun je ook je respectievelijke vrijheid vaarwel zeggen.
De staat is dus oppermachtig in deze samenleving en, dat trekt een onaangename soort gespuis aan. Je herkent ze niet als gespuis, het zijn die zogenaamd ‘keurige’ mensen die met mooie woorden op de buis verschijnen. Het zijn die mensen die in keurige pakken met gelikte retoriek over de welvaartssituatie van anderen beschikken. Ze lijken altijd het beste met iedereen voor te hebben, beroepen zich op de wet en hebben legers met lieden achter zich die immorele besluiten rechtmatig maken. De wet wordt gemanipuleerd om belangen te dienen die niet in het voordeel van burgers zijn maar, dat is die heilige wet, die wij allen zo aanhangen omdat het anders een ‘mooi zooitje’ zou worden.

Een aardig voorbeeld van hoe flexibel die wet wordt gehandhaafd, omdat we voor de legalisering van pedofilie en kinderprostitutie nog niet genoeg klaargestoomd zijn, is de zaak Demmink. Joris Demmink heeft zich altijd gemanifesteerd in de hoogste regionen van de ambtenarij in dit land en, dat zegt iets over de manier waarop de Nederlandse rechtsstaat functioneert. Demmink wordt al decennialang beschuldigd van pedofilie en, er zijn sterke vermoedens dat hij onderdeel is van een internationaal netwerk waarin dit soort activiteiten plaatsvinden. De wet heeft hem echter nooit een strobreed in de weggelegd.
Op een gegeven moment kwam zijn naam voor in een onderzoek van de handhavers in dit land en, dit onderzoek is toen men Demmink’s telefoon wilde tappen direct opgedoekt. De rijksrecherche is toen een vervolgonderzoek gestart waarover echter niets bekend is. Een aantal mensen heeft dus geweten van de handel en wandel van Demmink maar, die bleek onaantastbaar. Demmink was als boom zo hoog dat hij met zijn toppen boven de wind uitstak en, verschillende mensen binnen die overheid hebben dat gezien en hun mond gehouden. Soms is iemand gewoon zo fout dat de feiten zelfs niet meer nodig zijn om die wetenschap te hebben. Bekijk de video en oordeel zelf.

Toch heeft iedereen Demmink beschermd. Decennialang hebben politici beweerd dat er met Demmink niets mis was tot het tegendeel werd bewezen en ondertussen werd Demmink de hoogste man bij justitie. Iemand die zo in opspraak is en toch zo omhoog weet te vallen, dat hij zichzelf kan afschermen van de rechtsgang, moet wel over een groot scala aan pressiemiddelen beschikken. Daarmee is Demmink slechts het boegbeeld van hoe fout het in Nederland is. De in een voortdurende opspraak zijnde man, waartegen vele malen aangifte is gedaan valt op miraculeuze wijze omhoog in een systeem dat wanbetalers opsluit.
Het feit dat Demmink zichzelf in de positie heeft weten te maneuvreren als hoogste secretaris generaal van justitie, geeft aan dat er tal van mensen zijn die dit voor hem hebben mogelijk gemaakt en, op waarschijnlijk een gelijk niveau crimineel zijn. Zij hebben meegewerkt aan zijn benoeming, zij hebben zonder protest gezwegen en gedaan alsof dit de normaalste zaak van de wereld was. De media heeft hier per ongeluk weleens aandacht aan geschonken en hebben daarna alles weer met Demmink moeten goedmaken. Zo had de Gay-krant van Henk Krol hier samen met Panorama een uitgebreid stuk over. Henk Krol zit nu in de tweede kamer en Panorama journalist Fred de Brouwer is onder verdachte omstandigheden om het leven gekomen.

Er is een heel machtig kamp dat Demmink beschermt en, dat kamp heeft die macht alleen omdat niemand durft te spreken. De politie zwijgt, de politiek wil zich er niet aan branden en justitie doet er alles aan deze zaak zo luchtig mogelijk te houden. Dit land is verkracht door criminelen. Daarom bestaat de zaak Demmink. Als Demmink de enige crimineel binnen de Nederlandse staat was geweest, dan had hij zijn positie nooit kunnen handhaven.
Dit is mede mogelijk gemaakt door de mensen die hun carrières beschermen door te zwijgen. Die mensen die niets ‘fout’ doen, die brave burgers die de woorden ‘van hogerhand’ klakkeloos respecteren. Mensen als voormalig rechercheurs Emiel Broersma en Chris de Grauw die het rolodex onderzoek leidden. Zij informeerden Officier van justitie Holthuis die notabene verdachte was. Vervolgens mochten zij de namen van verdachte hooggeplaatste ambtenaren niet bekendmaken binnen het rechercheteam en werd het gehele onderzoek afgeblazen. Zij deden niets. Niets tegen deze misstanden, niets tegen hun bazen en gingen door met andere werkzaamheden en zwegen. De schaamteloosheid van de Grauw was stuitend.

De Grauw nam zelfs zijn vrouw mee naar de verhoren in de zaak Bart van Well tegen de staat op vrijdag 3 juni jongstleden. Alsof het een uitje betrof voor de familie De Grauw. Hij mocht voor een tweede keer terugkomen omdat hij daarvoor zo goed voor deze criminelen had gezwegen en nam zijn vrouw mee, zodat ook zij kon genieten van de rechtschapenheid van haar man. Het is precies die attitude die ons hier gebracht heeft. De Grauw respecteert de geschreven wet meer dan het doen van wat juist is. De Grauw is een ordervolger die zijn geweten heeft opgeborgen omdat de wet dit toestaat en met enige trots zijn vrouw getuige maakt van zijn kruiperige slaafsheid.
De Grauw is verre van alleen. Sterker nog hij verschilt niets van het gros van de mensen in deze samenleving. We overleven in een systeem waarin het universele recht van een ondergeschikt belang is. De geschreven wet en het behouden van je maatschappelijke positie telt zwaarder dan het leed dat daarmee vrij baan wordt gegeven. Dat geldt in alle vormen van regelgeving die slachtoffers maakt. We kijken ook niet meer op als er gezinnen op straat worden gezet omdat dit systeem te duur voor ze is en het systeem beroept zich alleen op een regelgeving, zonder te kijken naar wat eerlijk is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Aanbevolen door de Loyalist
Rotterdam en Dresden hebben als steden een pijnlijke overeenkomst. Beide steden hebben zwaar moeten lijden onder de bombardementen in de tweede wereldoorlog. Daar komt straks nog een nieuwe pijnlijke realiteit…