Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!

Zal de Rechtbank van Demmink ooit oordelen?

Het voelt allemaal niet zo lekker. Als je voor de rechtbank aan de Parnassusweg in Amsterdam tegen de uitlopers van de Zuid-as aankijkt, dan weet je dat er iets volstrekt fout is. De hoge kantoorgebouwen verraden al waar de macht zich bevindt, terwijl je in je rug het ,relatief bescheiden, paleis van justitie hebt. De macht bevindt zich daar waar met grote bedragen geschoven wordt en de rechtszaal is slechts een kantoortje met gewillige klerken van die macht. Het recht in dit land is dood en ik ben vandaag onderdeel geweest van het toneel dat de rechtsstaat nog wat erkenning geeft. Ik was getuige van de arrogantie van de, door slachtoffers, geadresseerde pedofiele macht die iedereen uitlacht. Die macht heeft niets te vrezen want, die zit in het hart van het systeem waar het slachtoffer tegen mag klagen. Het systeem geeft die illusie en verkoopt het als de kans op recht. Dat is de rechtsstaat der Nederlanden, gehuld in regeltjes die getreden worden door hen die ze opleggen. Dat is het recht dat je kunt behalen bij die vriendelijk lachende rechter die haar voormalige baas verhoort.

Euh, waar hebben we het over? De zaak van Bart van Well tegen de staat natuurlijk. Allereerst moet ik zeggen dat ik Bart wel mag. Juist omdat hij niet die rol van standaard slachtoffer speelt maar, de zaken scheidt. Bart is als kind in de wereld van de kinderprostitutie gezogen. Kinderen zijn als onbeschreven bladeren en, dat maakt kinderen kwetsbaar. Bart was zo’n kind, dat door omstandigheden en kinderlijke onschuld ten prooi is gevallen aan een wereld van misbruik. Nu, jaren later, kan hij de psychologische effecten hiervan niet meer onderdrukken. Hij heeft ondermeer last van PTSD en kan daarom zijn maatschappelijke carrière niet voortzetten. Hij had het hele misbruik verhaal achter zich gelaten maar, de geschiedenis heeft hem keihard ingehaald. Dat levert Bart een hoop ellende op, als gevolgschade van de zaken die hij onder dwang heeft meegemaakt. Bart was kind en de kaders waarin hij vanuit zijn toenmalige positie keuzes kon maken, waren beperkt. Onze overheid heeft als controleur en misbruiker hierin een rol gespeeld en daarvoor wil hij nu een compensatie. Hij wil niet gecompenseerd worden in het geleden leed maar, in de winstderving die hij nu hierdoor ervaart. Dat lijkt fair. Dat lijkt terecht. Dat lijkt mij gezien de getuigenverhoren tot nu toe meer dan redelijk want, het kind Bart treft geen blaam en de Bart van nu ervaart daar de gevolgen van.

We hebben er weinig idee van. We kunnen ons geen voorstelling maken van wat Bart heeft doorgemaakt. Sterker nog, we vragen het Bart niet. We vragen niet aan Bart wat hij allemaal heeft gedaan voor drank, drugs en geld. We vragen niet naar het geweld dat hij heeft ondergaan, we vragen niet hoevaak hij als kind is verkracht en wie hem voor een ‘wederdienst’ weer heeft opgelapt. We kunnen ook niet overweg met die realiteit. We kennen die realiteit niet, we kennen die doodsangst niet en, we hebben geen lotgenoten plotseling uit het circuit zien verdwijnen. 
Onlangs sprak ik een vriend die ooit misbruikt is door een familievriend. Daarvan begrijpen we hoe fout dat is maar, de hel van Bart van Well is iets dat zelfs niet in films op het grote scherm gebracht wordt. De machteloosheid van een door drank en drugs verdoofd kind dat als een joint door pedofielen wordt doorgegeven, ontgaat onze realiteit omdat wij ons zelfs niet willen blootstellen aan dat gevoel van die ongewilde overlevering aan smerigheid.

Bart heeft dat achter zich gelaten. Hij heeft die wereld overleefd en een leven opgebouwd. Hij was succesvol zakenman, tot de man met de hamer alsnog kwam. De symptomen daarvan, belemmeren hem in zijn zakelijk leven en, omdat hij zijn zakelijke leven niet kan continueren zoekt hij compensatie daarvoor om de symptomen van zijn misbruikverleden de baas te kunnen zijn. 
Nu neemt de financiële druk alleen maar toe en dat is een enorm stuk pressie toegevoegd aan de ellende die de oorzaak is van die druk. Daardoor zit hij in een visuele cirkel die hij misschien kan doorbreken door gecompenseerd te worden in de schade die hij nu lijdt.

Eigenlijk kan hij alleen maar gecompenseerd worden. Eigenlijk moeten wij als maatschappij zijn lotgenoten ook onder onze hoede nemen en ze een financiële basis gunnen waarmee zijn de rest van hun uitdagingen weerstand kunnen bieden. De rechtsstaat heeft een misdaad begaan tegen een zwakke groep in de samenleving en, als de rechtsstaat dat is wat het woord doet vermoeden, dan zou die staat zonder rechtszaal schuld bekennen en de onbetaalbare schade vergoeden. 
De realiteit is echter anders. Bart moet vechten voor zijn rechten, ondanks dat zijn ziekte een eerlijk gevecht in de weg staat. De criminele staat komt aanrijden in een elegante Mercedes en lacht alle aantijgingen weg. Dat is de realiteit waar die rechtsstaat iets mee moet doen, dat zou onderdeel moeten zijn van onze collectieve verantwoordelijkheid maar, die dragen we niet. Deze maatschappij loopt als een kudde runderen mee met de macht die af en toe een kalfje slacht waarvan goed gegeten wordt. De macht ziet dit als haar recht en de kudde gaat zwijgend akkoord door vooral de confrontatie met die werkelijkheid te ontwijken.

Ik wil met Bart na afloop van deze zaak nog praten. Ik wil in detail weten wat hem overkomen is en kijken of ik zijn verhaal naar buiten kan brengen. Als vader heb ik weleens zorgen gehad toen mijn zoon nog zo kwetsbaar was terwijl ik las over Joris Demmink. Ik heb in die tijd al geleerd hoe politiemensen en hoge ambtenaren mekaar ontzagen en beloonden vanwege de zaken die kinderen werden aangedaan. Bart was zo’n kind en, als je hem nu ziet, dan zie je dat niet meer. Je ziet een aardige vent die rookt en misschien van Schotse whisky houdt. Niks mis mee en toch leeft hij met een groot probleem waarvoor we allemaal gezamenlijk compensatie moeten afdwingen. Wij zijn de maatschappij en staan bij hem in het krijt omdat dit heeft kunnen gebeuren en, dit gebeurt nog steeds. Of we gooien alle regels aan de kant en leven wetteloos in een samenleving waarin we onze rechten naar eigen gemoed halen. Ik ben nergens vies van maar, ik wil wel duidelijkheid. We gaan links of rechtsaf maar, ergens moet er betaalt worden voor het misbruik van de staat.

Bekijk de video van JDTV voor het verslag buiten de rechtszaal want, in de rechtszaal werden geen opnames toegestaan.

https://www.youtube.com/watch?v=LWdoOtpcSds

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Aanbevolen door de Loyalist
In sommige gevallen is ons rechtssysteem volledig onnodig om te weten dat iemand ergens aan schuldig is. We weten het maar, in deze maatschappij toetsen we iemands schuld niet aan…