Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!

Zijn ze nou helemaal gek geworden?

“Zijn ze nou helemaal gek geworden?” Je ziet nog weleens dat soort commentaren voorbij vliegen als reactie op nieuwe verdragen of voorgesteld beleid. Het zijn reacties van onbegrip en een heilig geloof in de volksvertegenwoordiging. Die reactie komt voort uit de wrijving tussen nieuwe maatregelen, ons rechtvaardigheidsgevoel en het heilige geloof in de parlementaire democratie. De democratie is op sterven na dood en, we krijgen het beleid voorgeschoteld dat deze democratie uiteindelijk uit zijn lijden gaat verlossen.
We begrijpen niets van het beleid omdat het niet past binnen de ons aangeleerde waarden en normen. Wordt het dan niet eens tijd om een analyse te maken van het beleid zonder er een oordeel of een mening over te hebben maar, alleen de droge effecten van een dergelijk beleid te bekijken. Wat gebeurt er dankzij de koers die de afgelopen 20 jaar is gevaren? Wie heeft daar baat bij? Is er een relatie tussen de partijen die baat hebben bij dit beleid en de totstandkoming van dit beleid?

Arme mensen worden van oudsher als dom gepeupel gezien. Dit is niet geheel onterecht omdat arme mensen constant aan het overleven zijn en daardoor minder tijd hebben zichzelf te onderrichten. Armoede doet vooral een beroep op het praktisch oplossend vermogen van mensen. Ze zijn handig in aanwenden van eenvoudige middelen die oplossingen bieden voor concrete problemen in hun bestaan. Ze zijn hoogstwaarschijnlijk beter in het overleven dan mensen die over genoeg rijkdom beschikken om een comfortabel leven te kunnen leiden.
De armen werken voor de rijken en de rijken plukken daar de vruchten van. Dat is altijd zo geweest. Vroeger waren fabrikanten en handelaren de rijken in de samenleving en, die groep had het ook politiek voor het zeggen. Met de democratisering van de samenleving zijn de verschillen kleiner geworden. De armoede in Nederland werd steeds kleiner, mensen die helemaal aan de onderkant zaten werden geholpen met middelen die de maatschappij daarvoor beschikbaar maakte. Niemand hoefde nog actief bezig te zijn met overleven. Kinderen kregen scholing en steeds meer van die kinderen maakten de verwachtingen waar die het bovenstaande al deden vermoeden. We zijn gelijk als we gelijke kansen krijgen.

Dat toont ook direct aan dat de grote vermogens die sommige mensen in deze maatschappij bezitten eigenlijk op een moreel onrechtmatige wijze verkregen zijn. Dan spreken we over de superrijken. We spreken dan niet over de mensen met minder dan een miljard op de bank maar, de lieden die zo ontzaggelijk veel geld hebben dat wij ons geeneens een voorstelling kunnen maken over hoeveel het is en wat een mens ermee moet. In een zich steeds verder socialiserende maatschappij, maken dat soort mensen zich zorgen hun positie te verliezen. De groei van democratie beperkt hun invloed met alle gevaren van dien. Er is hen dus heel veel gelegen aan het behouden van hun bijzondere positie in de wereld, terwijl ze neerkijken op het gepeupel.
De superrijken hebben zich teruggetrokken als handelaren en producenten en hun energie gestoken in het opbouwen en beheren het financiële systeem. Op die manier hebben zij een grotere invloed op alle processen die plaatsvinden want, overal is geld voor nodig. Ze hebben hun invloed misbruikt om de wetgeving rond het financiële systeem naar hun hand te zetten door zich achter de schermen te mengen in de volksvertegenwoordiging.

Ze dragen ook niet bij aan de sociale lasten die in een democratie gedragen dienen te worden. Ze ontnemen de maatschappij geld en daarvan komt niets terug waardoor er weer armoede ontstaat. De burger had een te grote bek gekregen en armoede wordt gebruikt als de oplossing. De uitvoering van het beleid dat dit mechanisme in werking zet wordt verzorgd door een politieke elite, die boven komt borrelen binnen het partijensysteem zoals we dat in Nederland kennen. Deze mensen komen niet zomaar bovendrijven maar, worden geselecteerd vanuit de aanhang van zo’n partij. Mark Rutte is beslist niet boven komen drijven omdat hij zoveel kennis in huis heeft of omdat hij nooit liegt.
“Zijn ze nou helemaal gek geworden in Den Haag en de EU?”, is een vraag die voortkomt uit het niet begrijpen van dit mechanisme. Ze zijn helemaal niet gek geworden, ze werken slechts voor een andere baas dan gespeeld wordt. Mark Rutte is een acteur zonder dat hij beleid maakt. Daarom ondertekent hij met het grootste gemak verdragen zonder de inhoud te kennen. Hij hoeft die inhoud niet te kennen want, hem wordt opgedragen te tekenen, dat wordt van hem verwacht. Hij voldoet slechts aan de verwachtingen van de baas.

Dat geldt niet alleen voor Rutte maar, zo kent de top binnen iedere politieke partij de wens van de baas en de partij zorgt ervoor dat de neuzen binnen de partij de juiste kant op staan. Mocht er dan een debat in de kamer komen over een specifiek onderwerp, dan worden juist de lastige punten ontweken en gaat een debat over details die weinig hout snijden. Het geheel is live te volgen voor de geïnteresseerde burger. Die ziet dat iets wel besproken wordt en legt zich neer bij een resultaat dat niets verschilt van het al ingezette beleid. De politiek heeft dan haar werk gedaan, iedereen verlaat als vrienden de kamer en de burger blijft gedesillusioneerd achter.
Voor de politiek is er geen mooier compliment dan de vraag te stellen of ze gek zijn geworden. Zolang wij dat denken, steken we nog steeds geloof in een systeem dat zo corrupt is als de pest. De politiek die ons wordt voorgeschoteld is toneel en de acteurs zijn immorele misdadigers. Het zijn mensen die de keuze hebben gemaakt rechtvaardigheid in te leveren ten behoeve van hun eigen bestaan. Het zijn bange kleine jongens die met de macht meegaan omdat zij zich niet in staat achten zich daartegen te verzetten. Het donkerbruine vermoeden bestaat daarom ook dat Pim Fortuyn precies om die reden niet meer leeft.

Dus, kijk naar het gevaar zoals Rusland door deze Superrijken ontvangen wordt. Kijk naar de deal met Oekraïne, een volledig corrupt land dat in een burgeroorlog verkeert. We sturen geen humanitaire hulp maar willen wel de ‘handel’ makkelijker maken. Kijk naar TTIP. Een verdrag dat zo crimineel is dat de bedenkers ervan zouden moeten worden opgesloten en toch staan onze zogenaamde volksvertegenwoordigers in de rij om te mogen tekenen. Dat politie en justitie tegenwoordig onder hetzelfde departement vallen is ook geen toeval. Als die twee niet gescheiden van elkaar functioneren, dan staat niets meer in de weg om dissidenten onschadelijk te maken en de gehele zaak in een doofpot te laten verdwijnen.
We zitten behoorlijk in de puree en, die puree wordt steeds dikker omdat we ons blijven afvragen of ze gek geworden zijn. Het antwoord is pijnlijk eenvoudig: “Nee, ze zijn slimmer dan jij.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Aanbevolen door de Loyalist
Loyalist is een zeikerig medium. Nodig maar, zeikerig. Op deze website wordt continu gewezen op de misstappen die begaan worden in een imperfecte wereld die gerund wordt door een stelletje…