De democratie van Erdogan werd al tijden met argusogen door de westerse media bekeken. De vrijheid van de pers staat onder een toenemende druk en Erdogan werd hier in de media afgeschilderd als een dictator. Aan de andere kant moeten we erkennen dat de publieke steun voor Erdogan en zijn regering een enorm krachtige beweging blijkt te zijn, de man is democratisch gekozen en zou de verkiezingen waarschijnlijk nu nog steeds op democratische wijze winnen. Daarmee lijkt Turkije over een stevigere democratie dan Nederland te beschikken, ondanks dat een 1600 militairen gisterenavond de macht dachten te grijpen.

Het wordt interessant om te zien hoe Turkije zich straks op zal stellen tegenover de EU en de VS. Er zit namelijk een kans in dat deze staatsgreep ingegeven was van buiten Turkije. De besprekingen tussen de EU en Turkije zijn redelijk gestagneerd. De EU leek een soortgelijk dansje te beginnen zoals ment dat jaren geleden al geïnitieerd had in Oekraïne. Uiteindelijk wilde de toen zittende president van Oekraïne het associatieverdrag niet tekenen en vrij vlot kwam Porosjenko middels een coupe aan de macht.
Een soort gelijk patroon zou je kunnen herkennen in de relatie tussen de EU en Turkije. De EU heeft geflirt met de Turken. Aanvankelijk gingen de Turken 3 miljard aan EU fondsen ontvangen en Turkije was verminderd geïnteresseerd dus verdubbelde men het bedrag. De EU ging eisen stellen aan de Turkse democratie en de mensenrechten. De EU kreeg een grote mond en de onderhandelingen verstomden. Je gaat een trotse man als Erdogan niet vertellen hoe hij zijn land moet besturen. Hij maakt de regels en, Turkije maakt graag gebruik van wat de EU te bieden heeft maar, blijft baas in eigen huis. Daar komt geen EU-regelgeving binnen.

Ondertussen is de relatie tussen Rusland en Turkije hersteld. Er is vanuit Turkije een brief verstuurd waarin men zich excuseert voor het onfortuinlijke voorval met een Russische straaljager aan de Turkse grens met Syrië. Daarmee was de aftrap voor een ontdooiing van de relatie gegeven. Erdogan heeft met Putin gesproken en tegelijkertijd zien we de relatie tussen de EU en Turkije verzwakken. Vervolgens kregen we die aanslag op het vliegveld van Ankara.
Ondanks dat ISIS en Turkije beste maatjes waren, is er een aanslag geweest op het vliegveld van Ankara. Dat toont dat ISIS over geen enkele vorm van loyaliteit beschikt en de oren het liefst laat hangen naar de hij die het meest betaalt. De Turken hebben deze aanslag op eigen bodem misschien wel te danken aan het feit dat het westen niet zo gecharmeerd van de Turkse relatie met Rusland. Die bomaanslag gooide voor Turkije de deur dicht. Erdogan heeft het dansje met de Amerikanen gedanst maar, net als de EU wilde ook de VS leiden en kneep iets te hard in de Turkse hand. De bomaanslag op het vliegveld was de laatste boodschap die Erdogan nodig had om drastisch koers te wijzigen.

De Russen blijken betrouwbaardere partners en, de door Rusland opgelegde economische sancties dankzij het vliegtuig incident, hebben de Turkse economie genoeg schade toegebracht. De relatie met Syrië wordt een nieuw leven ingeblazen en, dat zou een kantelpunt kunnen worden voor de gehele balans in de conflicten in het middenoosten. Ondertussen gooien de Russen nog wat ISIS stellingen plat en de VS kan alleen lijdzaam toezien hoe ook zij hun politiek zullen moeten aanpassen aan de herstelde relatie tussen de Rusland en Turkije.
Natuurlijk wil de VS nog steeds het hoofd van Assad op een stok in een smaakvol gemonteerd ISIS filmpje zien maar, die kansen worden klein nu Erdogan zijn koers 180 graden gewijzigd heeft. De VS is een supertanker als het om beleid gaat. Die lopen eerder op de klippen dan dat ze het roer omgooien en daarmee was de optie dat Erdoging voor hen aantrekkelijker.

Plotseling is daar dan een militaire coupe. Het lijkt een binnenlandse aangelegenheid en waarschijnlijk is het iets daar tussenin. De VS had er alle belang bij dat de regering van Erdogan verdween, zodat de Turken gewoon aan die westerse hand bleven lopen. De coupe heeft gefaald en nu kunnen we met spanning kijken hoe de toestand zich in het middenoosten gaat ontwikkelen.
Achteraf weten we dat de heel Arabische lente een CIA manifestatie was en, de resultaten daarvan in combinatie met het beleid om overal dictators te verwijderen en landen in brokken achter te laten, is bekend. Groepjes als ISIS vormen zich en vechten tegen hen die ze niet betaalt en de VS heeft geld genoeg. Het resultaat is een aanhoudende terreur die de VS weer zegt te bestrijden en, onder die vlag komen ze overal binnen. Turkije had eenzelfde lot in het verschiet kunnen liggen als deze coupe gelukt was. Gezien de steun voor Erdogan vanuit de bevolking, was ook Turkije verscheurd geweest en had in een burgeroorlog terug gevonden.

Misschien is dat ook de reden waarom de persvrijheid in Turkije zo aan banden is gelegd. Als er een les getrokken moet worden uit de Oranje Revolutie in Oekraïne (2005), dan is het dat de VS allerhande NGO’s onder de vlag van liefdadigheid in landen stationeert, die vervolgens op vele verschillende manieren de politieke atmosfeer in de richting van de wensen van de VS manipuleren. Oekraïne ligt in puin, het middenoosten ligt aan scherven en Turkije is wellicht door het oog van de naald gekropen.
De VS wil persé een leidende taak in de wereld en gaat daarbij over miljoenen lijken. Het wordt tijd dat we gaan zien hoeveel het beleid in de wereld wordt gemaakt door de grootste parasiet die de aardkloot ooit gekend heeft. De Dollar is het vehikel waarmee de hele wereld betaalt voor de militaire escapades van Amerika en slik je de Dollar niet, dan komen ze langs en gooien je ruiten in. Amerika gedraagt zich als de gewelddadige versie van Don Corleone. “I’ll make you an offer you can’t refuse”, zei Don Obama en Erdogan zei toch “Nee, bedankt”.

Een opvallend detail was dat zowel Juncker als Obama de uitkomst van deze gepoogde staatsgreep hebben afgewacht voordat ze hun steun aan de democratie van Turkije en Erdogan verleenden. Was het muntje anders gevallen dan was het waarschijnlijk ook als een overwinning op de democratie gevierd en was de wereld weer van een dictator verlost geweest.
Er is een hoop commentaar te geven op Turkije maar, niet alles is slecht. Ook Turkije heeft, net zoals Rusland geen schuld bij het IMF. De Turken hebben zich van dat westerse juk verlost en zijn in dat aspect vrijer dan wij. Het zou niet ondenkbaar zijn dat ze zelfs tot het BRICS collectief worden toegelaten en gaan daarmee wellicht een economisch aantrekkelijke toekomst tegemoet. We zullen moeten afwachten wat uitkomt van dit verhaal maar, de verliezers wonen ten westen van Turkije en Rusland.