Terrorisme is het vehikel van nieuw beleid. We laten ons van crisis naar crisis begeleiden door volgzame loopjongens die zich voordoen als leiders. We lopen met ze mee omdat we het met ze eens zijn of juist niet maar, blijven het geloof uiten in een systeem dat onze levens steeds verder penetreert onder de druk van crisis. Of het nu om een financiële crisis, een vluchtelingen crisis of terrorisme gaat, onder de druk van crisis worden onze vrijheden vloeibaar en stromen weg in de put van de voorgespiegelde veiligheid.
Zo laten we over ons regeren en dat lukt omdat wij alleen op de incidenten reageren zonder ons te informeren over de achtergronden. We begrijpen niets van deze wereld en reageren geschokt op de symptomen die geprojecteerd worden en de angst die dat teweeg brengt. Voor 2008 hadden we gelachen om het idee banken te redden met belastinggelden maar, toen de banken om dreigden te vallen zagen we in ingebrachte gedachten onze levensstandaard aan onze ogen voorbij trekken als de bank zou vallen. We hebben voorgespiegeld gekregen hoe groot het drama zou worden als het terrorisme van de financiële wereld niet afbetaald zou worden en, we hebben braaf betaald aan onze ontvoerders zonder de beloofde vrijheid te ontvangen.

Met een soortgelijke reden hebben we in 2002 ook nauwelijks met onze ogen geknipperd toen de VS Afghanistan binnenviel. Ondanks dat nooit is aangetoond dat Osama Bin Laden daadwerkelijk de schuldige was. Zijn schuld was al een half uurtje na de aanslagen op de Twin Towers bekend gemaakt op CNN en dus was er een schuldige die voor deze laffe daad moest bloeden. Bin Laden had zich in Afghanistan opgehouden onder de hoede van het brute Taliban regime. De Taliban bestond uit religieuze fanatici die de Sharia wetgeving iets te serieus namen. Ondanks dat deze club voor de executie van Afghanen niet zoveel bewijs nodig had, vroegen ze de VS om een bewijslast die duidelijk impliceerde dat Bin Laden iets met de aanslagen te maken had. De VS had geen goedkeuring van de Taliban nodig om het land plat te gooien en, de internationale gemeenschap keek begripvol toe. Wat de VS was overkomen was verschrikkelijk en zo heeft de wereld zijn goedkeuring aan ’The War on Terror’ gegeven.

 

Osama Bin Laden was van rijke Saoudi Arabische komaf. Een rijke Wahabiet die prima aansluiting vond bij het regime van de Taliban. Bin Laden en de Taliban hadden een gelijke overtuiging en het regime van de Taliban imiteerde op vele manieren dat van de Arabieren. Lijfstraffen voor de kleinere religieuze vergrijpen, barbaarse straffen voor criminele activiteiten en de doodstraf voor overspeligen en alles wat daarna komt. De rechten van vrouwen waren gereduceerd tot niets en de mensenrechten zoals die in de wereld zijn vastgesteld, werden op grove wijze geschonden. We spraken er schande van en het was goed dat die Amerikanen daar een einde aan maakten.
Dat dit regime met steun van de Saoudi’s tot stand was gekomen, dat heeft niemand geïnteresseerd.  Dat de Saoudi’s ook in het voormalige Joegoslavië terroristen cellen hadden opgezet werd genegeerd, terwijl het wel een duidelijke bijdrage heeft geleverd aan de spanningen tussen de Serviërs en de Moslims. De arabieren blijken een trouwe bondgenoot voor het westen door de tegenstellingen en vijandschap die zij leveren.

De Arabieren sponsorden Al-Qaeda en de VS heeft daaraan meegewerkt om ze later weer te bestrijden in haar strijd tegen het terrorisme. De oorlog tegen die terreur heeft de hele wereldpopulatie enorm veel vrijheden gekost en, dat hebben we onder een mild protest toegelaten. We zien iedere keer opnieuw dat de crisis eigenlijk is veroorzaakt door hen die ons vervolgens weer meer vrijheden ontnemen met zelf geforceerde argumenten. Saoudi Arabië blijkt daar een spil in te zijn die de kant van de slechteriken financieel steunt.
Zo zien we Saoudi Arabië, de VS, de Britten, Israel en Turkije hun steun verlenen aan ISIS. De motivatie voor de Saoudi’s is anders dan die voor de westerlijk georiënteerde landen. Die van de Turken verschilt daar ook weer van en, zo heeft iedereen een eigen ijzer in het vuur dat ISIS aansteekt en, de uitkomst blijft onzeker, waarmee de oorlog tegen het terreur van de club voor de dynamiek in de wereld zorgt.

 

Het eerste dat iedere crisis dient, is controle voor de veroorzaker. Geef je de veroorzaker zijn zin, dan ga je mee in de waan. De Saoudi’s blijven graag meespelen om hun invloedssfeer uit te breiden en het westen te accomoderen in hun behoefte aan de strijd tegen extremisme. Zouden ze dat niet doen, dan raken ze in een politiek isolement en kunnen ze de handhaving van de macht van de koning in eigen land niet handhaven. Repressie is voor dit regime de enige manier om aan de macht te blijven en dat kun je alleen maar doen met de goedkeuring van de VS, Engeland en Israel.
Ondertussen zijn de Saoudi’s vrij om Yemen plat te gooien met de bommen die worden aangeschaft met oliedollars bij diezelfde landen, waarmee een politiek evenwicht en wederzijdse dienstbaarheid bestaat, dat zich zal blijven voortzetten zolang we daar te weinig van zeggen. We zullen met meer aanslagen een gevoel van onveiligheid opgelegd krijgen en schoorvoetend instemmen met verregaande maatregelen, terwijl men aan de andere kant van de wereld mensen uit hun huizen bombardeert omdat Assad moet vertrekken.

Na Syrië is Iran de volgende prijs die op de agenda staat. Ook Iran zal in dat toekomstbeeld weer Amerikanen op Iraanse bodem moeten tolereren. Het hele middenoosten wordt een instabiele puinhoop zonder echte grenzen en vanuit die crisis willen de Wahabisten de oplossing bieden. Dan heeft Saoudi Arabië de controle over een groot deel van het middenoosten en vindt haar veiligheid vanuit de goedkeuring van de verenigde staten.
Saoudi Arabië is het land bij uitstek dat met haar barbaarse methodes weer enige homogenie in het middenoosten kan forceren. Hoelang het zal duren voordat we in oorlog met de Arabieren gaan laat zich dan alleen maat raden maar, uiteindelijk zullen ook die mensen onder de vlag van democratie weer bevrijd worden van een koningshuis dat zich alleen met een middeleeuwse handhaving van haar regels weet te handhaven.

Met een beetje pech zullen we in dit spel zoveel vrijheden al hebben opgegeven dat we steeds meer zijn gaan lijken op de Arabieren. Misschien dan onder het juk van een eigen geloof zoals het Atheïsme, hetgeen bijna gelijk staat aan het geloof in de staat. We zullen steeds meer gedwongen worden om, binnen de steeds nauwer wordende regels, de democratie te steunen. We zullen verplicht worden te stemmen, zoals onze zuiderburen, zodat ongeacht wat we stemmen we onze goedkeuring aan het dan heersende politieke bestel wordt afgeven.
Saoudi Arabië is één van de meest verderfelijke landen op deze aardkloot. Het heeft geen enkele compassie voor de rechten van de mens, terwijl ze zijn uitverkoren om de VN raad voor de ‘rechten van de mens’ voor te zitten. Dat mag allemaal als een tegenstelling klinken maar, het geeft alleen maar aan hoe er zelfs binnen de VN over de rechten van de mens gedacht wordt. Denk je dat deze wereld helemaal gek is geworden, dan gaat het nog veel gekker worden. Het spel wordt heel anders gespeeld dan ons wordt voorgespiegeld en het wordt tijd dat we die realiteit gaan zien.