Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!

Geen video in openbare zitting tegen de bank

Waarom worden er openbare zaken aan de openbaarheid onttrokken? Zien we niet keer op keer zaken niet deugen die over een bepaalde vorm van geheimhouding beschikken? Hoeveel documenten zitten er niet achter slot en grendel om een volksopstand te voorkomen? Er zijn genoeg documenten, zeker met betrekking tot het koningshuis, die nog decennia lang niet in de openbaarheid zullen verschijnen. Als het openbaar worden van bepaalde zaken een schade oplevert aan personen of instanties, is het dan niet juist belangrijk die zaken openbaar te krijgen? Is alles dat de openbaarheid niet kan verdragen niet per definitie al crimineel van aard?
Vreemd genoeg kent de Nederlandse burger steeds minder persoonlijke geheimhouding. Onze dagelijkse handel en wandel ligt op straat, autoriteiten kunnen beschikken over de meest persoonlijke details aangaande onze financiële, medische en zelfs juridische status. Een veel gehoord argument in het verliezen van onze privacy is dat we niets te verbergen hebben en, precies dat is niet waar. De privacy wetgeving moet een privé persoon beschermen tegen de macht van instanties en personen die anders iemand zouden kunnen manipuleren met een kennisvoorsprong. Zo zijn ziektekostenverzekeringen en werkgevers geïnteresseerd in onze fysieke gezondheid. Zo zijn banken en belastingdiensten geïnteresseerd in onze financiële handel en wandel en, zo zijn de staat, werkgevers en verzekeringsmaatschappijen geïnteresseerd in ons juridische verleden.

Andersom werkt dat anders. We hebben geen kennis als werknemers van wat zich allemaal op hoger niveau afspeelt bij de bedrijven waar wij werken. Zo zullen de werknemers van V&D geen weet hebben gehad van het feit dat Sun Capital het hart van het bedrijf verkocht had. Het vastgoed heeft het bedrijf verlaten en het operationele deel van het bedrijf ging de ooit eigen panden nu huren tegen te hoge bedragen en is kort daarop failliet gegaan. Hadden de medewerkers van V&D dit geweten, dan waren zij hiermee nooit akkoord gegaan dus, wisten zij niets.
We zijn verplicht een ziektekostenverzekering aan te schaffen. Weiger je die verzekering, dan komen ze je de bijdrage bij je halen. Als je echter ziekelijk bent dan ben je overgeleverd aan de grillen van de maatschappij waarmee je in zee bent gegaan. Overstappen naar een andere partij is lastig want, niemand wil jou als kostenpost hebben maar, je krijgt nooit inzicht in de gehele financiële handel en wandel van dit soort bedrijven. Mensen worden verplicht te worden afgeknepen door dit soort bedrijven, zonder een inzicht te krijgen hoe dit soort bedrijven financieel functioneren.

De belastingdienst sluit geheime deals met grote multinationals zonder dat wij kennis mogen hebben van de inhoud daarvan. Schijnbaar is met de belastingdienst alles bespreekbaar als je de macht hebt aan de juiste touwtjes te trekken en, die macht heeft de Nederlandse burger klaarblijkelijk niet. Als belastingbetaler moet je wel aan de belastingverplichting voldoen, anders komt deze dienst de centen bij je halen of leggen ze beslag op je bezittingen. Voor deze dienst is niets geheim, ze weten wat je hebt gehad en wat je hen verschuldigd bent. Heb je een eigen bedrijf en maak je winst, dan mag je 50% van die winst afdragen zonder dat deze dienst een cent in je geïnvesteerd heeft. Veel mensen verliezen hun werkplek aan belastingschulden. De belastingdienst is voor veel bedrijven een fatale parasiet, tenzij je groot genoeg bent om een deal met ze te sluiten buiten de openbaarheid.

Als onze totale handel en wandel blootligt, dan zou dat voor bedrijven en de overheid ook moeten gelden. Dan zou alle informatie vrij toegankelijk moeten zijn maar, zelfs openbare zaken worden achter relatief gesloten deuren afgehandeld omdat banken zoals SNS en RABO liever niet laten weten hoe zij met hun klanten omgaan. In het openbare proces van Benham Sobhani tegen de Rabobank en SNS, had de heer Sobhani had ingestemd met de video-verslaggeving van dit proces door We Are Change Rotterdam, Rabo en SNS echter niet. De banken willen liever niet dat een registratie van hun handelen richting meneer Sobhani de werkelijke publieke arena bereikt. Het proces vindt niet achter gesloten deuren plaats maar, die schade wordt wel beperkt door de video journalistiek van We Are Change Rotterdam buiten die deuren te houden.
Daarmee bekennen de banken al schuld in deze zaak maar, een één op één verslag met beeldmateriaal van het proces in de rechtszaal, dat wordt de bank te gortig. De rechter stemt hiermee in, ondanks dat dit een openbaar toegankelijk proces is, is niet het hele land uitgenodigd. Veel mensen zullen geen weet hebben van wat zich heeft afgespeeld en zich niet realiseren dat de bank misschien ook in hun zaak onterecht heeft gehandeld. De bank probeert als instituut overeind te blijven door zoveel mogelijk geheimhouding te kiezen en daarom is de camera in de rechtszaal niet welkom.

Als één van de partijen instemt met de camera in de rechtszaal, dan zou de camera moeten worden toegestaan. Zeker als privé personen hiermee instemmen in hun processen tegen bedrijven. Eigenlijk zouden alle rechtszaken publiek moeten zijn als privé personen zich daardoor gesterkt voelen in hun gelijk tegenover machtige instanties zoals banken of de overheid. De macht wil echter geen breed inzicht in haar handelen, de wetgeving is van de macht en daarmee een instrument dat ons zelden ten goede komt. We winnen het niet vaak van die macht maar, als die macht moreel te ver over de streep gaat, dan kan ze nog steeds verliezen en, dat potentiële verlies wordt nu afgedekt met beperkte openbaarheid van hetgeen voorgevallen is.
“Mensen zijn mensen”, zei advocaat Sven Hulleman mij op Prinsjesdag. Mensen maken fouten maar, zijn nog steeds mensen. De omstandigheden waarin zij verkeren heeft invloed op de acties die zij ondernemen. Dat is een groot verschil tussen mensen en bedrijven. Bedrijven handelen zonder persoonlijke verantwoordelijkheid. De aansprakelijkheid van bedrijven heeft hoofdzakelijk interne persoonlijke gevolgen voor de mensen die bij deze bedrijven werkzaam zijn maar, zij leggen zelden een persoonlijke verantwoording af over hun handelen tegenover de maatschappij. Bedrijven worden daarmee een vrijstaat waarin mensen zich immoreel kunnen gedragen zolang dit in het belang van het bedrijf is. Daarom moest ook het boek “De Verpanding” uit de handel worden gehaald. Het boek bevatte de namen van medewerkers, die zich onder de vleugels van de bank hadden misdragen. De bank heeft die medewerkers beschermd, zodat zij ongedwongen door kunnen gaan met hun immorele praktijken. Bedrijven varen wel bij de misstanden die mensen voor ze begaan. Hadden de  concentratiekampen tijdens de tweede wereldoorlog ooit kunnen bestaan als de bewakers hun persoonlijke verantwoordelijkheid op het moment van handelen gevoeld hadden?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Aanbevolen door de Loyalist
Van onze correspondent in Donbass: Juni 2014, EU en Oekraïne ondertekenen het associatie-verdrag. De burgeroorlog is dan al een feit. "NEE" stemmers in Donbass en de Krim zijn dan al…