Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!

Het masker van de Correspondent

Na de zogeheten ‘fact-check’ gelezen te hebben van De Correspondent lijkt het masker van dit medium toch echt te zijn afgevallen. De Correspondent wil met dit artikel aantonen dat het Geenpeil referendum met onjuiste argumenten is verkocht om mensen te motiveren te tekenen voor een referendum. Dit referendum heeft slechts een adviserende waarde. Wij kunnen laten weten of wij het wel of niet een goed idee vinden dat dit associatieverdrag met Oekraïne door Nederland wordt ondertekend. Daarmee ondersteunt het referendum een belangrijk democratisch principe. Het referendum wordt de graadmeter voor de democratie van Nederland en de EU.
De argumenten die gebruikt zijn om mensen te motiveren tot het tekenen voor het verzoek tot een referendum zijn voor dit doel op scherp gezet maar, niet onterecht. We leven in een maatschappij waarin burgers niet geloven nog invloed te hebben op politieke keuzes en als gevolg daarvan laat men werkelijk alles over zich uitstorten door regeringen en grote bedrijven. Om mensen bij de les te krijgen is de boel op scherp gezet maar, het doel was het verzamelen van handtekeningen voor democratie in de puurste vorm die ons politieke systeem toestaat. De Correspondent liet de onderliggende onvrede over de democratische invloed die burgers hebben links liggen en legde zich toe op het onderuithalen van de inhoud middels juridische muggenzifterij.

De Correspondent zette maar liefst drie medewerkers in om de claims van Geenpeil langs de meetlat te leggen, hoogste tijd om dat ook eens te doen met de uitspraken van De Correspondent.

Claim 1. Een associatieverdrag leidt tot een Oekraïne EU-lidmaatschap.

Het associatieverdrag leidt niet per definitie tot directe toetreding van Oekraïne maar, het verlaagt de drempel aanzienlijk. De recente ontwikkelingen zoals de burgeroorlog die nu in Oekraïne woedt, de kwalijke rol die EU-parlementariërs van Baalen en Verhofstadt op zich hebben genomen vlak voor de coupe en de ontwikkelingen in de verhouding tussen het Westen en Rusland laten een beeld zien dat de EU maar wat graag Oekraïne binnenhaalt als volwaardige EU-lidstaat.

Uiteraard dienen daar nog wat juridische hobbels voor genomen te worden. Welke status Oekraïne nu heeft ten aanzien van een potentieel EU-lidmaatschap is ongeacht de Kopenhagen criteria een reële zorg want, we weten allemaal hoeveel wetten en regelgeving de EU kan produceren om het ondenkbare mogelijk te maken.
De EU schermt met woorden in regelgeving en met namen van verdragen, die ervaring hebben we als we kijken naar het verschil tussen de Europese grondwet en het verdrag van Lissabon. Laten we niet vergeten dat we tegen de Europese grondwet gestemd hebben in 2005 en inhoudelijk hetzelfde hebben gekregen toen Jan Peter Balkenende het verdrag van Lissabon tekende.

De Correspondent beoordeelt de claim als volledig onjuist terwijl deze ontwikkeling volledig voor de hand ligt vanuit de Huidige internationale spanningen en de rol die de EU binnen Oekraïne al heeft gespeeld. De Correspondent bekijkt het argument door de bril die de EU ons zo graag opzet en dat maakt de ‘fact-check’ van De Correspondent bijzonder discutabel.

Claim 2. Het associatieverdrag zorgt voor een geldstroom naar Oekraïne

In 2014 heeft de EU maar liefst 11 Miljard aan Oekraïne geleend. Oekraïne had echter 25 miljard voor ogen. Het verdrag vergemakkelijkt de stille transfers van grote sommen geld richting Oekraïne. Met een dergelijk verdrag in de hand zal de EU al snel zwaaien omdat er dan plotseling Europese belangen op het spel staan, zonder die belangen nog te specificeren. Kijkend naar de politieke staat waarin het land zich bevindt na inmenging van diezelfde EU, kunnen we ervan uitgaan dat die miljarden soepeltjes hun weg buiten Europa zullen vinden en gebruikt zullen worden om de Oekraïense oorlogsmachine aan de gang te houden. Ook bij deze claim lijkt De Correspondent niet graag ervaringen uit het verleden mee te nemen om de toekomst enigszins te kunnen voorspellen. Je moet echter wel heel naïef zijn om aan te nemen de geldstroom kleiner zal worden nadat het verdrag in werking is getreden.

Deze Claim wordt als deels onjuist gewaardeerd door De Correspondent uitsluitend op basis van het ontbreken van keiharde beloftes over de geldstromen richting Oekraïne. De hoeveelheid juridische prietpraat doet echter het ergste vermoeden. Ondanks dat er geen contractuele verplichting aangegaan wordt zal men zal vanuit de EU wel extra gemotiveerd zijn haar Europese invloed in de politiek van Oekraïne te pompen. Die trend zet zich dus gewoon door. Er is immers al11 miljard van de Europese burger richting Oekraïne gegaan dus, zou na het in werking treden van dit verdrag de geldkraan dan dicht gedraaid worden?
De onjuistheid van de claim zit hem dus alleen in de omissie van een contractuele belofte die er voor de 11 miljard van 2014 ook niet was. Dat De Correspondent daar een belangwekkend punt van durft te maken riekt alweer naar eenzijdige journalistiek die haarfijn aansluit bij de EU agenda.

Claim 3. Het associatieverdrag zorgt voor minder democratische controle



Met dit verdrag wordt ook een associatieraad in het leven geroepen. Die raad bestaat uit Oekraïense politici en leden van de Europese commissie. Kortom een nieuwe overlegclub  Daarnaast nemen parlementariërs uit Oekraïne en de EU nog plaats in een Parlementair associatiecomité. Er worden twee nieuwe organen in het leven geroepen. Doorgaans betekend dat een ‘plus’ voor de bureaucratie en een ‘min’ voor de democratie
Het verweer van De Correspondent is dat de gesprekken binnen deze clubjes onze democratisch gekozen bewindslieden met adviezen zullen dienen. Dat klinkt in theoretische zin allemaal best keurig maar de praktijk is natuurlijk veel platter. In die compleet ondoorzichtige gezelschappen wordt toekomstig beleid voorgekookt zonder dat wij van dat beleid op de hoogte zijn. Daarna informeren en adviseren zij bewindslieden om bepaalde stappen te nemen. We raken dus steeds meer overzicht kwijt, het aantal achterkamertjes neemt toe en op een dag  worden we weer verrast met een stukje voldongen beleid waarvan we de oorsprong niet kennen.
Van ‘volksvertegenwoordigen’ is al amper sprake in Brussel. Denkt de De Correspondent nou echt dat nog meer praatclubjes de democratische kwaliteit gaat bevorderen?

Claim 4. Het associatieverdrag brengt een oorlog met Rusland dichterbij



Dit verdrag werd voor het eerst geïntroduceerd aan de vorige premier van Oekraïne. De deal was bijna rond en vervolgens zag hij er op het laatste moment vanaf. Meneer Porosjenko heeft het weigeren van dit associatieverdrag opgepikt om uiteindelijk te laten dienen voor de coupe de hij gepleegd heeft. Na de coupe heeft Porosjenko braaf zijn pootje onder het contract gezet terwijl zijn land in de nasleep van dit verdrag in een oorlogssituatie is beland.
Rusland staat aan de kant van de mensen die zich in Oost Oekraïne willen afscheiden van de illegaal aan de macht gekomen regering van Kiev. Door verbeterde Oekraïens/Europese verhoudingen worden wij dankzij dit verdrag automatisch een partij die zich meer tegen de Russen zal keren dan voorheen. Dat vergroot de hypothetische kans op een oorlog met de Russen als we het verdrag tekenen.

De spanningen nemen automatisch toe al noemt De Correspondent dit “niet te checken”. Natuurlijk staat dit nergens nader uitgewerkt in juristentaal maar, die gevolgtrekking is meer dan logisch. Als wij de banden met Oekraïne verstevigen zal dit automatisch leiden tot meer spanningen in een geopolitieke situatie waarin wij ons al min of meer tegenover de Russen bevinden. De vriend van mijn vijand wordt nu eenmaal eerder als medevijand beschouwd etc.
De kwalificatie “Niet te checken” lijkt ons dus ongepast en voornamelijk voort te komen uit een bron van trage denkers. Deze claim is zo zonneklaar dat het bespreken ervan even onnodig is als het verdrag zelf.

Claim 5. Het associatieverdrag leidt tot emigratie naar Nederland



Na ondertekening van het verdrag vervalt de visumplicht voor Oekraïense burgers in de EU. Dat betekent niet dat ze zich hier zomaar kunnen vestigen maar, zonder visumplicht hebben we ook geen enkel overzicht meer over hoeveel Oekraïense burgers zich binnen de EU-grenzen bevinden. Men stelt hierbij wel eisen aan de Oekraïense paspoorten en grensbewaking maar, zonder visumafgifte hebben we geen flauw idee over de aantallen mensen die vanuit Oekraïne de grens oversteken.  Aan de grens wordt niemand immers meer tegengehouden omdat zij niet over een visum beschikken.
De Oekraïner kan zich dus makkelijker binnen EU-landen begeven. Dit gaat niet direct tot een gigantische emigratiestroom leiden maar de eerder opgedane ervaringen met andere landen spreken voor zich. Oekraïners kunnen na het tekenen van het associatieverdrag hierheen komen om de arbeidsmarkt te verkennen. Hebben we ooit ervaringen gehad met goedkope en zwart betaalde Poolse aspergestekers, dan krijgen we die straks uit Oekraïne. Vinden deze Oekraïense werknemers hier een vaste betrekking, dan krijgen ze aanvankelijk een visum en wat er verder in de toekomst verscholen ligt kan met gemak Europees burgerschap worden.
Dit is geen rocket-science maar common sense. Maar zelfs dit compleet voor de hand liggende scenario wordt door de drie journalisten van De Correspondent zonder overpeinzing van de hand gedaan. De Correspondent noemt deze claim namelijk grotendeels onjuist terwijl we alleen maar om ons heen hoeven kijken hoe dit soort mechanismen werken. Ligt dat zo ver af van deze claim of is men liever ‘ziende blind’ bij De Correspondent?  Deze ‘fact check’ mag gezien worden als de getuigenis van De Correspondent in de EU-Religie?

2 gedachten over “Het masker van de Correspondent

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Aanbevolen door de Loyalist
Loyalist is de 1000 likes voorbij en als schrijver van de inhoud is dat een ding waar ik niet stilletjes aan voorbij wil gaan. De Loyalist is op aandringen van…